Nauczyłam się być „dobrą”, trzymać w sobie wszystko, ignorować własne potrzeby, przekładać wrażliwość na złość lub podporządkowanie, żeby przynależeć. Te adaptacje były inteligentne. Utrzymywały mnie przy życiu. Z czasem stały się też schematem odłączenia, uzależnień, samookaleczeń i szkodliwych relacji.

Po emigracji do Nowego Jorku w wieku pięciu lat, częste zmiany szkół, bullying i kulturowe przesunięcia pogłębiły poczucie braku przynależności. W domu emocje nie były wyrażane, więc ciało nosiło je za wszystkich. W okresie dojrzewania i wczesnej dorosłości żyłam w trybie przetrwania, nie zdając sobie z tego sprawy. Moje życie stało się cyklem intensywności, odrętwienia, chaosu, tęsknoty i ucieczki. W wieku 23 lat osiągnęłam dno i stałam się bezdomna.

To, co nastąpiło potem, nie było linią prostą, lecz spiralą uzdrawiania.

Spędziłam lata w przestrzeniach rekonwalescencji, terapii i leczenia uzależnień, wykonując głęboką pracę poznawczo-emocjonalną. Pomogło mi to zrozumieć siebie, ale ciało wciąż nie czuło się bezpiecznie. Gdy kilka lat później doznałam nawrotu, to właśnie ciało poprowadziło mnie do domu. Joga, oddech, ruch i świadomość somatyczna powoli wprowadzały mnie na nowo w odczuwanie, obecność i wybór. Po raz pierwszy poczułam się ugruntowana i żywa.

Potem zdiagnozowano u mnie raka tarczycy.

Ta diagnoza coś we mnie otworzyła. Zmusiała, by zwolnić, słuchać głębiej i dbać o ciało z troską, a nie przymusem. Zaczęłam medytować, zmieniłam relację do jedzenia i odpoczynku, ustalałam granice, kończyłam toksyczne relacje i ponownie zobowiązałam się do trzeźwości. Zrozumiałam, że wiele części mnie, które wcześniej oceniałam lub próbowałam wyeliminować, były w rzeczywistości opiekunami ukształtowanymi przez przetrwanie.

Wtedy naprawdę pojęłam, że nigdy nie byłam zepsuta. Miałam układ nerwowy, który nauczył się przetrwać.

Odkryłam też, że uzdrawianie nie jest liniowe. Porusza się w spiralach, warstwach i sezonach. Gdy ciało w końcu poczuło się wystarczająco bezpieczne, doświadczyłam głębokiego poczucia przynależności, samoakceptacji i połączenia z czymś większym niż ja sama. Kiedy ogłoszono moją remisję, wiedziałam, że moje życiowe powołanie będzie tkwić na styku uzdrawiania, ucieleśnienia, duchowości i mądrości układu nerwowego.

W 2018 roku ukończyłam swoje pierwsze szkolenie nauczycielskie jogi. Przez pewien czas praktykowałam i uczyłam Ashtangę, aż uświadomiłam sobie, że powtarzam te same wzorce, których nauczyłam się w traumie: przymus, samokaranie, perfekcjonizm. Podczas pandemii odkryłam, że poruszałam się w życiu z kompleksową traumą i zaczęłam otrzymywać odpowiednią opiekę, która nie skupiała się wyłącznie na przeszłej traumie i umyśle, lecz na ciele, w którym trauma żyje.

Zanurzyłam się w edukację somatyczną, teorię przywiązania, neurobiologię stresu i traumy, opiekę traumasensywną i ucieleśnione uzdrawianie – wszystko zaczęło się układać. Trauma nie jest wadą. To adaptacja. Ochrona. Inteligencja.

Opuściłam środowiska, które wzmacniały krzywdę, i zaczęłam pielęgnować łagodniejsze, pełne współczucia, prowadzone przez ciało podejście. W 2023 roku zostałam facylitatorką Trauma Center Trauma-Sensitive Yoga (TCTSY-F) i certyfikowaną Somatic Coachką.

Dziś moja praca koncentruje się na tworzeniu wystarczająco bezpiecznych, relacyjnych przestrzeni, szczególnie dla kobiet i osób o ciele femme, aby na nowo połączyć się ze swoim ciałem, odzyskać autonomię i pamiętać własną wewnętrzną mądrość. Wiem z doświadczenia i od wielu układów nerwowych, które miałam zaszczyt prowadzić, że niezależnie od stopnia utknięcia, odłączenia czy przytłoczenia, transformacja i uzdrowienie są możliwe. W naszym własnym tempie.

Poza pracą zawodową, ucieleśnienie to moja praktyka. Pole dance stało się potężnym sposobem na uwolnienie internalizowanej mizoginii i toksycznego wstydu, odzyskanie zaufania do ciała i sensualności, pełnej obecności w chwili. Jestem głęboko odżywiana przez naturę, twórczą ekspresję, podróże i wspólnotową troskę. Jestem artystką, wędrującą po lesie i plażach, długoletnią wolontariuszką w schroniskach dla zwierząt.

Ta praca to nie jest coś, co robię.

To jest coś, co żyję.